#บันทึกความแสบของมาริสะจัง
มาริสะจังจะทำอย่างไร เมื่อโดนคุณพ่อที่สุดแสนใจดีดุเข้าให้ระหว่างมื้อค่ำ
14368918_10154192113019221_3327365081831313409_n
พูดถึงมาริสะจังตอนนี้เข้าสู่วัย 1 ขวบ 7 เดือน เป็นวัยที่เรียกได้ว่า อะไรไม่ได้ดั่งใจก็จะเกิดอาการโวยวายขึ้นมาทันที เล่นเอาแม่เพลียกันเลยทีเดียว โดยเด็กส่วนใหญ่ตั้งแต่วัย 1 ขวบครึ่งขึ้นไป จนถึงวัย 4 ขวบ จะเป็นวัยที่เรียกว่าเข้าสู่ช่วงต่อต้าน อะไรๆ ก็ไม่เอาสักอย่าง จะเอาให้ได้ดั่งใจตัวเองอย่างเดียว ถ้าตอบสนองไม่ทันก็จะอารมณ์เสียและโวยวายงอแงขึ้นมาทันที หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า いやいや期(iya iya ki อิยะอิยะคิ)
ช่วงอิยะอิยะนี้จะพีคสุด คือช่วงวัย 2 ขวบ ซึ่งตรงนี้ก็แล้วแต่นิสัยของเด็กแต่ละคนด้วย
สำหรับบันทึกของชุฟุจัง ฉบับที่ 10 ในวันนี้
จะขอเล่าเรื่องเหตุการณ์การอิยะอิยะของลูกกับการแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าเมื่อถูกพ่อดุระหว่างมื้ออาหารค่ำของเด็กวัย 1 ขวบ 7 เดือน
เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ลองไปอ่านกันดูนะคะ

2016/9/16 ทำเนียนมาง้อให้หายโกรธ แซบและน่ารักเสมอนะเธอ
 
เริ่มจากมื้อเย็นวันนี้มาริสะจังไม่ยอมกินข้าว (อาจจะเพราะไม่ถูกปากหรืองอแงจะกินแต่ขนมก็ไม่รู้)
กินมะเขือเทศไปลูกนึงแล้วก็กินแต่น้ำ
สักพักก็เริ่มงอแง แถมด้วยการคว่ำชามข้าวซะเลย
ตึง !! สถานการณ์บนโต๊ะอาหารเริ่มตึงเครียดซะแล้ว
คว่ำชามข้าวแบบนี้ ยังไงดีล่ะ
 
ทันใดนั้นเอง ดันนะจังก็เกิดของขึ้น ดุเสียงแข็งใส่มาริสะจังเป็นภาษาญี่ปุ่น ประมาณว่า ちゃんとしなさい(ทำให้มันดีๆ หน่อย)
แล้วก็ทำหน้าขึงขังมาก (แกล้งดุ)
อิเราก็นั่งลุ้นว่าลูกจะทำอย่างไรเมื่อโดนดุ
ปรากฎคุณลูกก็ไม่ยอมคร้า จะกระชากผ้าปูโต๊ะ พอพ่อห้ามไว้ ก็เปลี่ยนไปคว้าขวดน้ำซอสเดรสซิ่ง(ドレッシング) คว้าได้ก็ปาลงบนโต๊ะอาหารเลย
เหอๆ เอาสิๆ ไม่มีใครยอมใครจริงๆ
ฝ่ายดันนะจังก็เลยดุย้ำเหมือนเดิมว่า ถ้าไม่กินก็ไปเลย 食べんならไปเลย!!
แต่เดี๋ยวนะ คือตลกตรงที่ คำว่า “ไปเลย” พี่แกใช้ภาษาไทย เอ่อ 55
 
สักพักดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ดีขึ้น ดันนะจังก็เลยไปอุ้มมาริสะจังลงจากเก้าอี้สีเหลืองประจำสำหรับนั่งกินข้าว
มาริสะจังก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อารมณ์กลับมาเป็นปกติ
เดินๆ หาอะไรเล่นไป แล้วสักพักก็อ้อมๆ มาตรงที่พ่อเค้านั่ง
ฝ่ายพ่อก็ยังดุเหมือนเดิมและทำหน้าขึงขังเหมือนเดิม
บอกย้ำอีกว่า 食べんならไปเลย!!(ยังคงมีภาษาไทยปน) สายโหดมาแล้ววว
 
อิเราก็นั่งดูสถานการณ์ว่ามาริสะจังจะทำอย่างไร
เพราะคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วแหละว่าโดนดุจริงๆ
  
สุดท้าย มาริสะจังก็พยายามปีนไต่ขึ้นไปบนเบาะเก้าอี้ของพ่อเพื่อจะมาง้อล่ะมั้ง (คิดว่านะ)
แล้วก็คว้าจะหยิบอะไรกินสักอย่าง
ดันนะจังก็เลยถามมาริสะจังด้วยเสียงที่อ่อนลงว่า จะกินใช่ไหม 食べる?
เด็กไม่ตอบ เพราะตอบไม่เป็น พ่อย้ำถามอีกรอบ จะกินใช่ไหม食べる? เด็กทำหน้าเฉย แสดงว่าน่าจะกิน
ปกติถ้าไม่เอาสิ่งไหนมาริสะจังจะส่ายหัว
 
แล้วดันนะจังก็พูดเสียงอ่อนลงแต่ยังปนความขึงขังอยู่ว่า 食べるなら、ちゃんとすわりなさい(ถ้าจะกินก็ไปนั่งดีๆ)
เสร็จแล้วก็อุ้มมาริสะจังไว้ที่เก้าอี้สีเหลืองประจำตำแหน่งเหมือนเดิม
และพอม๊ะมาป้อนข้าวให้ ปรากฎว่า กินนนคร้าา กินเยอะด้วย
ทุกคนก็ปรบมือให้มาริสะจังกันใหญ่เลย พร้อมชมว่าเก่งจังเลยๆๆ
(พ่อก็พูดญี่ปุ่น ส่วนแม่ก็ชมเป็นภาษาไทย ปนกันมั่วเลย)
 14183903_10154142171654221_8972174684860052988_n
แล้วมาริสะจังก็เริ่มหาวิธีชวนให้ดันนะจังหายโกรธ
วิธีที่มาริสะจังใช้ก็คือ ชวนชนแก้ว โดยพูดขึ้นมาเองว่า “คัมไป” แล้วก็ยกแก้วขึ้นไปทางพ่อเค้า
สองพ่อลูกก็ชนแก้วกันน่ารักเชียว
บางครั้งก็หันมาทางม๊ะมาแล้วก็บอก คัมไป !!
ส่วนม๊ะมาก็บอกว่ามาทางนี้ต้องบอกว่า “ชนแก้ว”
มาริสะจังก็พูด “ชงกิ้ว” 555 ก็ฮากันใหญ่เลย
กลายเป็นได้เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้พ่อกับแม่ได้
พลิกสถานการณ์ตึงเครียดให้เป็นความสุขสนุกสนานได้
ม๊ะมาขอปรบมือให้มาริสะจังรัวๆ กับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในครั้งนี้
12717472_10153649454019221_2119037281411566196_n
ภาพตอนมาริสะจัง 8 เดือน
นี่ก็เป็นเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ น่ารักๆ ของเด็กวัย 1 ขวบ 7 เดือนที่นำมาเล่าสู่กันฟังในวันนี้
หากใครมีเรื่องราววีรกรรมของลูกๆ มาเล่าสู่กันฟังได้นะคะ
เรื่องโดย ชุฟุจัง^^